Orangerie Müzesi, Paris

Metin: Anne Bureau, Kai Becker

Fotoğraf: Hervé Abbadie

Claude Monet (1840-1926) hayatının uzun bir dönemini ışığı bir fenomen olarak incelemekle geçirdi. Fransız sahillerine yaptığı sayısız seyahatlerinde farklı günışığı koşullarını inceledi. Monet “Su Nilüferleri” (Les Grandes Decorations des Nympheas) başlıklı eserlerini Giverny adlı küçük bir köyde tamamladı.

Tüm hayatını ışığı incelemeye adayan Claude Monet, açık hava ortamlarının usta ressamı olarak kabul ediliyor. Günışığının dinamikleri üzerine derin bilgileri, motif dizilerine yansıdı. Monet, motifleri günün farklı saatlerinde ve değişen ışık koşullarında tamamladı.

Monet başyapıtlarından biri olan “Les Grandes Decorations des Nympheas” adlı büyük boyutlu tablo dizisini Fransız ulusuna hediye etti. Sanatçı aynı dönem içinde, resimlerinin Paris’in Orangerie Müzesi’nde günışığında sergilenmesine karşı çıktı. 1960’lı yıllarda tablolar dizisi, milenyum ile birlikte, müzede dönüşüm çalışmaları başlayana kadar, günışığından yıllarca uzak tutuldu. Planlama mimarları, mühendisler ve aydınlatma tasarımcılarının görevi açıktı: nilüferler tekrar ışığa geri getirilmeliydi.

Tablolar dizisinin yaratılması ile ilgili hikaye, Giverny’nin küçük bir köyünde, sanatçının 1883’den itibaren yaşadığı yerde başlıyor. Doğasında coşkulu bir yapıya sahip olan Monet (1840-1926) bu tutkuyu bahçesinde yaşadı. Ru olarak adlandırılan küçük bir nehrin kıyısında bulunan bir arazide kendi bahçesini yaratı. Suyu olan bir bahçe yaratmak için, nehir suyunu saptırdı. Bahçesinde çok yeşillik ve tablolarının çoğunda tema olarak kullanılan bir Japon köprüsü vardı. Büyük su zambaklarını gösteren, “Les Grandes Decorations des Nympheas” isimli çalışmaları da bu bahçede yapıldı. 1918 yılında ateşkesin ilan edilmesinden çok memnun olan Monet, sözkonusu tablolar dizisini Fransa devletine hediye etti. Daha sonraları, en uygun sunum koşullarını sağlayan en güzel sergi alanı araştırmaları, Seine nehri kenarında yer alan Orangerie’ye götürdü. Aslında, 1852 yılında inşa edilen binanın, İmparatoriçe Eugenie’nin özellikle çok sevdiği ve Granada’dan getirttiği portakal ağaçlarının kış mekanı olarak görev yapması planlanmıştı. Savaş sona erdikten yaklaşık üç yıl sonra, Orangerie, Nympheas (Nilüferler) için uygun bir sergi alanı oluşturmak üzere yeniden düzenlendi.

Monet’in çalışmalarını görmek istediği çevre hakkında çok somut bir vizyonu vardı, bu nedenle vasiyetinde tabloların sunumları ile ilgili kesin talimatlar yer alıyordu. İsteğine uygun olarak, 17 metre genişlikte ve iki metre yükseklikte olan sekiz tablo, büyük bir kumaş tavandan günışığı ile aydınlatıldılar. Ancak Usta, Mayıs 1927 yılında açılışı yapılan sergiye tanık olamadı. Monet açılıştan altı ay önce öldü. (Aslında, Monet “Nympheas of l’Orangerie”nin ölümünden sonra sergilenmesini özellikle rica etmişti).

Yıllarca ziyaretçiler tablolar dizisini günışığı ile aydınlatılan galeride hayranlıkla izleyebildiler. Ancak 1960’ların başında müzeye Walter Guillaume koleksiyonu eklendi. Paul Guillaume tarafından toplanan ve Cezanne, Matisse, Renoir ve diğer önemli sanatçılara ait 144 eser için ilave alanın yaratılması gerekti. Kısa bir süre içinde, sergi alanında bir ara kat yaratıldı ve Monet’in nilüferleri artık binanın daha alt bir katında sergilenmeye başlandı.

Uzun bir süre eserler gölgede varolmaya devam ettiler. Eserlerin buraya taşınması herkes tarafından onaylanmasa da, durumu değiştirmek için herhangi bir kararın alınmasına kadar çok sene geçti.

Milenyuma girmeden kısa bir süre önce mimarlar, Brochet, Layus ve Pueyo, Betom mühendisleri ve aydınlatma tasarımcısı Anne Bureau ile birlikte, Monet’nin çalışmalarını tekrar günışığında sergilemek, ara katı sökmek ve Walter-Guillaume Koleksiyonu için ek alan yaratmak üzere açılan bir yarışmayı kazandılar. Müzedeki dönüşüm çalışmaları aslında planlandığından daha uzun, altı yıl sürdü. Dönüşümün tamamlanması ise, 2003 yazında dönüşüm çalışmaları esnasında ilginç arkeolojik bulgular nedeniyle gecikti.

Charles IX’ın zamanından kalma dörtyüz yıllık kentin duvar kalıntıları bulundu. Bu bulgular 2000 yılında başlatılan dönüşüm çalışmalarını geciktirse de şehir duvarlarının bir kısımının müzeye entegre edilmesini sağladı.

İnşaat çalışması müzenin görüntüsünü önemli derecede değiştirdi: zemin katında giriş ve halka açık alanlar, yine cam çatı ve destek biçimli cam cephelerden giren günışığı ile doldu.

Ana giriş salonuna “yüzer” bir beton kutunun içine yerleştirilmiş gibi görünen iki katlı idari ofis, ana salona entegre edildi. Konstrüksiyonun şekli ve boyutu, yeni elemanların uyum içinde göründüğü çevredeki cam evin mimarisinden tamamen farklı. Heybetli kutu ile karşılaştırıldığında, bu kısmın yer aldığı iki modül neredeyse tel ile işlenmiş gibi duruyor. Burası müzenin servis alanının bulunduğu, ziyaretçilerin giriş biletlerini aldıkları ve mantolarını bırakabildikleri vestiyer. Ziyaretçilerin sergi alanına ulaşmaları için idari ofislerin altından geçmeleri gerekiyor. Monet’nin su bahçesini süsleyen Japon köprüsüne referans olmak üzere küçük bir köprü yapılmış. Ziyaretçiler bu köprü üzerinden geçerek galerilere geçişi sağlayan ara odaya giriyorlar. Kapı benzeri bir açıklığın kesişen uçları, etkileyici bir beton duvar şeklinde şekillendirilmiş. Binanın yeraltı kısmı, diğerlerinin yanı sıra, beş metre genişliğinde 90 metre boyunca tüm müzeyi geçen bir galeri geçitinden oluşuyor. Bu bölgede üç metre genişliğinde ve 6.5 metre yüksekliğinde günışığının girebileceği bir cam bulunuyor. Galeri geçitinin bitişiğinde ayrıca penceresi olmayan sergi odaları, bir oditoryum ve geçici sergiler için bir salon bulunuyor.

Dönüşüm çalışmalarının tamamlanması ile, müzedeki sergileme durumu bir kere daha tamamen değiştirilmiş oldu. Monet’nin nilüferleri tekrar günışığı altındaki yerlerini aldılar ve Walter-Guillaume Koleksiyonu zeminin altına taşındı.

Giriş alanında ışık Anne Bureau’ya verilen bilgilere göre, müzenin tüm bölgeleri için aydınlatma çözümleri bulunması gerekiyordu. Tasarım çalışmalarının sonuçları görmeye değer. Tabi tam yerlerini gösterebilirseniz, ki... Büyük salon tamamiyle cam kaplı, insan önce ortada herhangi bir lamba görmemekten etkileniyor. Aydınlatma tasarımcısının projenin tamamında tüm ışık kaynaklarını gizlemek için çaba göstermiş olduğu anlaşılıyor. Sadece karanlıkla beraber, bu bölge, amacı sadece mükemmel olarak konumlandırılmış aydınlatma efektlerini yaratma olan son derece gelişmiş bir aydınlatma tasarımını ortaya çıkarıyor.

Örneğin servis odalarından birinin iç duvarlarına kompakt flüoresanlar asimetrik düzende yerleştirilmiş. Bunların ışığı, geçirgen cam duvarlar arasından salona giriyor. Karanlıkta cam kutunun kendisi bir aydınlatma objesi haline dönüşüyor.

Yeniden canlandırma programı kapsamında, büyük cam kaplı salona bir beton kutu entegre edildi. Kutu iki kattan oluşuyor ve müzenin idari ofislerini barındırıyor. Büyük beton eleman, hizmet alanının parçası olan iki küçük kutu biçimli konstrüksiyon üzerine oturtuldu. Girişe bakan duvarlar, bilet satış ofisini ve vestiyeri teşkil ediyor. Cam salon günışığı ile doluyor ve beton kutunun duvarları üzerinde büyüleyici gölge oyunlarına sahne oluyor. Mahya kirişinin altındaki bakım platformu, yükseğe monte edilen lambalara kolay erişilmesini sağlıyor. Resmin solundaki merdivenler yeni galeri alanlarına götürüyor.

Üstteki fotoğraf: akşam karanlığında camlı salonun içi. Gün içinde alanı tamamiyle kaplayan büyük beton kutu, karanlıkla birlikte geri plana kayıyor. Özenle tasarlanan aydınlatma, alanı tanımlıyor. Sağ taraftaki küçük kutu içeriden ışıklandırılmış. Işık şeffaf cam duvarlardan geçiyor ve küp biçimli yapıyı bir fenere dönüştürüyor. İki küçük kutu arasındaki koridor yine iki rasgele yerleştirilmiş ışık halısı ile öne çıkıyor. Tavana gizlenerek monte edilmiş downlight’lar resepsiyon alanına ışık veriyor. Havada yüzer gibi duran dev kutu da, cam kaplı cephenin kenarlarından ışık alıyor.

Alttaki fotoğraf: Sergi alanlarına girmek için ziyaretçiler dev beton kutunun altından geçmek zorunda. Tüm aydınlatma birimleri tavana yerleştirilmiş. Bu açıdan bakıldığında, zemine yansıyan ışık demetleri, sergi alanına giden yolu gösteriyor.

göre, girişten nilüfer temalı tabloların bulunduğu istikamet boyunca, ışık kaynakları görünmüyor ancak ziyaretçi buradaki ilginç ışık oyunlarının farkında. Örneğin, ışık kutusunun altındaki köprüye kadar giden koridor, rasgele yerleştirilmiş bir ışıktan halıyı andırıyor. Sözkonusu ışık efekti beton tavana gömülü olarak yerleştirilmiş 35Watt’lık 10º ‘lik halojen ampuller (gece ışığı teknolojisi) ile yaratılmış. Hizmet alanında da görünen uygulamaların yerine tavandaki akustik panellere yerleştirilen halojen downlight’lar (90 Watt, gece ışığı teknolojisi) tercih edilmiş. Diğer bir farklı alanda, cam çatıya ışık kaynakları görünür şekilde monte edilmiş ve öncelikle genel ortam aydınlatması sağlanıyor. Cam cephe ile beton kübik arasındaki 1.5 metre genişlikli ve on metre yükseklikli birbirine yakın alanlar, dar paralel ışık veren projektörler (70 Watt metal halojenür lambalar) ile aydınlatılıyor. Projektörler, cam çatıyı tutan metal konstrüksiyona monte edilmiş. Zemine çok ışık verirken aynı zamanda, karanlık saatlerde dışardan gayet net görülebilen beton bina cephesine yumuşak bir ışık veriyor. Aşağı inen merdivenlere doğru uzanan dar köprü çok yukarıdan aydınlatılmış. Bu alanın üzeri kapatılmamış, böylece aşağıdan cam çatının en üst noktası görülebiliyor. Monet eserlerinin sergilendiği alana giriş ve merdivenin basamakları, cam çatının sırtı altındaki köprüye monte edilen ayarlanabilir projektörlerle aydınlatılıyor. 70/150 Watt’lık metal halojenür lambalar ile donatılmış spotlight’lar, bakım kolaylığı açısından köprü üzerinden kolayca erişilebilen gövdelere monte edilmiş.

…Nilüferler için Nilüferler için hazırlanan sergi alanlarının görüntüsü, anlatılan dönüşüm çalışmaları sayesinde tamamen değişmiş. Yapım aşamasında, ilk ara tavan kaldırılmış ve böylece alana günışığının girmesi sağlanmış. Sonra her iki odanın duvarlarına beş metre yüksekliğinde konik bicimli bacalar oluşturulmuş ve yönleri çatıya doğru verilmiş. Bu iki “abajur” biçimli aydınlatma elemanının düz cam kapakları bulunuyor. Abajurların altları ise şeffaf bir kumaş ile kapatılmışlar. Sergi salonlarından, kumaş dokunun arasından, hafif bulanık da olsa, abajurların içleri ve cam kapakları görülüyor.

Huni biçimli bacalardan süzülen günışığı miktarının hesaplaması, İnşaatlar için Bilim ve Teknik Merkezi tarafından yapıldı. Buradan elde edilen verilere göre cam kaplamalar için en uygun boyutlar ve bunların ışık geçirgenliği hesaplandı. Teknik açıdan değerlendirildiğinde, bu elemanların amacı, alt katlarda kalan galerilere en uygun miktarda ışığı yönlendirmekti. Galerilerde yer alan eserleri korumak amacıyla, tasarım aşamasında direkt güneş ışığının galerilere ulaşması ve buralarda gölgelerin oluşmasının engellenmesi gerekiyordu.

Abajurlara elektrikli sistemlerin eklenmesi gerekiyordu, böylece tabloların karanlıkta da iyi aydınlatılması sağlanacaktı. Aydınlatma sisteminin tüm parçaları abajurların altlarına monte edildiğinden, galeriden görülmeleri mümkün değildi. Abajurlardaki nişlere ise dim edilebilir kompakt flüoresanlar ve halojen projektörler yerleştirildi. Aydınlatma donanımı için yerin az olmasından ve aydınlatma sistemini kontrol etme ve iyi renk almaya olan ihtiyaca bağlı olarak iki tür lamba kullanma kararı verildi. Lambalar ışığını abajurların iç kısmına yansıtıyor. Işık buradan kumaş dokunun yüzeyine yansıyor ve eserlerin bulunduğu sergi alanına geçiyor. Farklı oda boyutlarına göre ayarlanan her bir abajur böylece dev bir endirekt ışık kaynağına dönüşüyor. Her iki salondaki ışık, yumuşak ve dağınık ve tabloların eşit oranda aydınlatılmasını sağlıyor. Bakım, burada da kontrol kapakları üzerinden girilerek kolayca yapılıyor. Aydınlatma uygulamalarının yüksekliğinde yerleştirilen abajurları çevreleyen bir geçite, erişim noktaları gizlenmiş. Aydınlatma sistemi, Monet’nin eser dizisini aşırı ışıktan koruma düzenlemesi kapsamında, yıllık maksimum 750,000 lüx/saat değerini aşmayacak bir günışığı miktarı ile aydınlatılmasını sağlıyor. Gün içinde mümkün olduğu kadar yüksek oranda günışığı elde etmek için, karanlık saatlerde elektrik ışığı kullanarak aydınlatma süresinin, mümkün olduğu kadar kısa tutulması gerekiyordu. Asıl hedef, elektrik ile aydınlatmanın, yıllık bütçede çok küçük bir oranla yer almasıydı. Eserleri aşırı ışıktan korumak için, düz cam çatıyı tam kapatan motorlu opak renkte panjurlar monte edildi. Müzede ziyaretçilerin bulunmadığı zamanlarda çatıdaki panjurlar kapanarak, eserlerin günışığından korunması sağlanıyor. Tablolar üzerinde yapılan testler, burada asgari 150 lux’luk bir ışığa ihtiyaç olduğunu gösterdi. Işık seviyelerini karşılaştırmak amacıyla her odaya eserlere yakın bir noktaya ışık sensörleri yerleştirildi. Işık seviyesi tespit edilen 150 lux seviyesinin altına düştüğü anda, kontrol sistemi otomatik olarak suni ışığı devreye alıyor. Dolayısıyla, suni ışık otomatik olarak mevcut ışık koşullarına göre kendisini ayarlıyor. Tabii ki sistem aksi yönde de çalışıyor. Sensörlerin, tabloların üzerine 300 lux’lük bir ışığın düştüğünü kaydetmesi ile suni ışık yavaş yavaş sönüyor, ki bu tabloların 150’den fazlası günışığı ile aydınlatılıyor. Aydınlatma ortamında, izleyiciye son derece büyük rahatsızlık verebilecek ani değişikliklerin oluşmasını engellemek için elektrik kumandalı ışık kademe kademe açılıyor ve kapanıyor. Işık durumunun ayarlanması için %0 ile %100 arasındaki değişim iki dakika sürüyor. Sistemin yavaşça ayarlama yapması sayesinde, örneğin bulutlu veya fırtınalı günlerde ışığın rahatsız edici bir hızla değişimleri de engelleniyor. Salonların günışığı veya suni ışık ile aydınlatılmasına bağlı olarak, ışık ve renk ısı kalitesinde de algılanabilir farklılıklar oluşuyor. Ancak aydınlatma konsepti her zaman aynı. Örneğin, günışığını aşağı doğru yansıtan abajurlar gerektiğinde, storun alt kısımlarına doğru geçen günışığının yerini suni ışığa bırakıyor.

... yeni sergi alanları için Yeraltındaki galerilere giden yol üzerinde bir ara katta, hediyelik eşya satan bir birim yer alıyor. Bu alan ayarlanabilen ve dikroik halojen ampuller (50 Watt,25º/40º) ile donatılmış projektörler ile aydınlatılıyor. Lambalar köprünün altına ve satış alanının tavanına gizlenmiş. Merdivenlerden aşağı indikçe önce uzun galeri koridoruna ulaşılıyor. Bu kısmın kendine özgü yapısını, koridoru beş metreyi biraz geçen düzenli aralıklarda yerleştirilen beton kirişler oluşturuyor. Kirişlerin üzerinde, galeriyi doğal günışığı ile dolduran pencereler yer alıyor. Suni ışık neredeyse gün içinde hiç gerekmiyor. Eserlere zarar vermemesi için, giren ışığın azaltılması ve filtrelenmesi gerekiyor. Pencerelerin altına monte edilen bir tür panjur, günışığının direkt olarak alana girmesini ve tablolar üzerinde gölgelerin oluşmasını engelliyor.

Karanlık saatlerde galeri alanının aydınlatması, beton kirişlerin üzerinde boydan boya giden, duvara paralel yerleştirilmiş ray üzerindeki lambalar ile sağlanıyor. Lambaların bazıları burada yukarı doğru yönlendirilmiş, dolayısıyla ışık güneşliklerden geriye doğru yansıyor. Zeminde ışık seviyesi 70 lux olarak ölçülüyor. Duvarlardan farklı olarak zemin alanı, genelde çok yüksek kontrast efekti elde etmek için bilhassa bu seviyede aydınlatılmış.

Uzun galeri duvarlarından bir başkası ayrıca “wall washer” türünde lambalar ile endirekt olarak aydınlatılmış. Bu lambalar tavana gömülü olarak yerleştirilmiş ve dikey olarak duvar yüzeyinde 150 lux’lük bir ışık seviyesi sağlıyorlar.

Buna paralel olarak, kirişlere monte edilen aydınlatma sistemi ile birlikte ayrıca bir ray sistemi daha mevcut. Ayarlanabilen projektörler sayesinde vurgulama ışığı yapılabiliyor. Alanda, azami 250 lux şiddetinde ışık sağlanabiliyor. Elektrik ışığı ile aydınlatma konseptine, hiç günışığı almayan yeraltı salonlarında da devam edilmiş. Buralarda “wall washer” türü lambalar duvarları eşit oranda aydınlatırken, tavan yüzeyi ile birebir seviyede yerleştirilmiş raylara monte edilen ayarlanabilir projektörler, vurgulayıcı ışığı sağlıyor.

... dışarısı için Müzenin gece imajı, bina içinde yaratılan aydınlatma ortamları ile üretiliyor. İki büyük abajurun dış kaplamasına bilinçli olarak farklı bir tasarım uygulanmış. Bunların uzaktan, cam çatıdan görülmesi istenmiş. Başka ilginç bir aydınlatma efekti, yeraltındaki galeri geçitinin endirekt aydınlatması ile yaratılmış. Işık, kapalı panjurlar ve cam tavan üzerinden geçerek bu alana giriyor ve binanın kuzey cephesini yumuşakça aydınlatıyor.

Monet’nin su bahçesini süsleyen Japon köprüsüne atıf olarak, burada da küçük bir köprü yer alıyor. Ziyaretçiler nilüfer temalı eserleri görebilmek için bu köprüden geçmek zorundalar. Merdivenler yeraltında oluşturulan yeni sergi alanına götürüyor. Nilüfer motifli tablolara giden giriş ve merdivenlik, üzerindeki bakım köprüsüne monte edilen projektörler ile aydınlatılıyor. Yine görülebilen beton duvarlar üzerinde ilginç ışık efektleri için ortam yaratılmış.

Müze ziyaretçileri hiçbir zaman aydınlatma elemanlarını bu açıdan göremeyecekler. Cam kaplı çatı, abajurların altına gerili kumaşın arasından görülebiliyor ancak lambalar görünmüyor. İç görüntü planına göre, abajurların üst kenarında büyük düz cam kapaklar olduğu gösteriliyor. Müze, ziyaretçilere kapalı olduğu durumlarda, abajurların önüne yerleştirilmiş olan storlar aşağı doğru çekiliyor ve tabloların gereksiz yere zararlı ışınlara maruz kalması önleniyor. Aydınlatma birimleri abajurların kenarları etrafında yer alan nişlere monte edilmiş. Dim edilebilen kompat flüoresanlar ve halojen ampullü projektörler ise storların iç kenarına doğru yerleştirilmiş. Bu noktadan ışık kumaşa yansıtılıyor ve buradan da tabloların bulunduğu sergi alanına yayılıyor. Bakım çalışmaları, kolay bir şekilde inceleme kapakları üzerinden yapılıyor. Erişim noktaları, aydınlatma uygulamalarının yüksekliğindeki abajurların etrafında giden küçük bir yürüme konstrüksiyonda gömülü.

Fotoğraflar /Çizimler : Anne Bureau

Her şeye rağmen Monet’in kendi tarzı vardı: resimde, gün ışığında nilüferler görülüyor. Tablolara yakın bir noktaya yerleştirilen sensörler sürekli ışık seviyesini ölçüyor. Işık 150 lux’un altına düştüğünde, aydınlatma kontrol sistemi otomatik olarak elektrikleri yakıyor.

Monet sergisinin alanlarından biri ile ilgili plan görüntüsü.

Fotoğrafın sağında görülen merdivenler ile, zemin kattan bir alt kalttaki galeriye gidiliyor. Buraya ulaştıktan sonra ziyaretçiler önce uzun bir koridordan geçiyor. Aslında bu koridor asıl binanın dışında yer alıyor. Koridor boyunca yer alan asma katın pencereleri sayesinde, binanın bu bölümü günışığı ile aydınlanıyor. Koridor yüksekliğinde gerili tente kumaşı, içeri düşen gün ışığını filtreliyor ve gölge oluşumunu engelliyor. Koridorlarda yer alan beton kirişlere raylar üzerinde spotlar yerleştirilmiş. Spotların bazıları kumaşa doğru yönlendirildiğinden, ışığın bir kısmını da alana geri yansıtıyor. Bu şekilde parlamayan, endirekt bir aydınlatma efekti sağlanıyor. Işığın bir kısmı asma kat pencerelerinden süzülerek, bina cephesini sıyırarak geçiyor. Ayrıca tavana “wall washer” türünde lambalar yerleştirilmiş ve duvarların tümünde eşit düzeyde parlak bir ışığın olmasını sağlıyorlar. Ek olarak vurgulayıcı ışığı sağlamak üzere bir raylı ışık sistemi de mevcut. Sisteme gizli monte edilen downlight’lar alt seviyedeki basamakları aydınlatırken, alana ayrıca bir hava katıyorlar.

Özellikle çekici bir aydınlatma efekti, zemin katında dış cephe cam bina yüzeyi ile büyük beton kutunun dış yüzeyi arasındaki dar alanlarda yaratılmış. Karanlıkla birlikte, parktan bu zarif ışık efekti görülebiliyor.

Müze Mayıs 2006 tarihinde kapılarını ziyaretçilere açana kadar proje ekibi sekiz yıllık bir süreyle planlama ve dönüşüm sürecine dahil edilmiş. Anne Bureau, dikkatli ancak son derece etkili aydınlatma tasarımı ile mimariyi nasıl güçlendirmesi gerektiğini anladı. Bu çalışma, aydınlatma tasarımcılarının erken dönemde planlama sürecine dahil edilmesi ile ne kadar mükemmel sonuçların ortaya çıkabileceğinin en güzel örneği. Mimari içinde çok kapsamlı bir aydınlatma sisteminin entegrasyonu ve gizlenmesi sadece planlamacılar arasında yakın işbirliği sayesinde mümkün oldu. Ziyaretçiler, Monet’nin nilüferlerinin ve diğer eserlerin keyfini, rahatsız edici aydınlatma uygulamaları olmadan çıkarabilirler.

Karanlıkla birlikte çekici bir görüntü oluşuyor. Üstteki resim, cam yüzeylerin ve aynı zamanda büyük beton kutunun boyutunu sergiliyor. İki seviyeden sonra başlayan idari ofislerde pencereler bulunuyor ve dolayısıyla ofisler yeterli miktarda günışığı alıyor. Işıldayan cam küp, bina içinde çok net görülebiliyor. Bu büyük kutunun dışa bakan beton duvarları ışıkla aydınlatıldığı gibi, bina içindeki keyifli atmosfere fazlasını katıyor. Yukarıdaki resimde, yine Monet’in eserlerinin sergilendiği binanın arka kısmı görülüyor. Cam çatının sağında ve solunda bulunan iki abajurun uzaktan görülmesini sağlamak için bunların dış yüzeyleri de aydınlatılmış. Bina cephesini aydınlatan ışık, tente arasından ve cam çatıdan geçerek yeraltındaki galeriden geliyor.

Proje Ekibi

Müşteri: Kültür ve Haberleşme Bakanlığı. Fransa Müzeler Genel Müdürlüğü Mimarlar: Brochet, Lajus, Pueyo, Bordeaux, Fransa www.brochet-lajus-pueyo.fr Aydınlatma tasarımı: Anne Bureau, Bordeaux, Fransa www.annebureau.fr Mühendisler: Bétom - Paris Uygulamada kullanılan ürünler:

Nilüfer sergisinin yer aldığı alanlar: 28 ve 32 dar paralel ışık veren kompakt flüoresanlar: G13, 2x35 Watt, 3000K, 40 ve 48 geniş ışık saçan halojen spotlight’ler, R75, her birine uygun 500 Watt. Metal halojenür lambalar:

Erco Lightcast Directional Luminaire, 35 Watt Sill Power Projector 495, 250 Watt Sill Power Projector 491, 150 Watt Thorn Contrast R T1, 150 Watt Thorn Contrast R T0, 70 Watt Halogen and tungesten halogen luminaires:

Erco Lightcast Downlight, 90 Watt Erco Lightcast Wallwasher, 100 Watt Erco Optec Wallwasher, 100 Watt iGuzzini Frame, 1 x 50 Watt, 2 x 50 Watt, 4 x 50 Watt Sill Plane Projector 250, 500 Watt Wever&Ducre Downlight Luna, 50 Watt Wever&Ducre Downlight Mic Hal, 1 x 50 Watt Kompakt flüoresanlar: Autographe Flood L, 2 x 55 Watt Erco Lightcast Downlight, 32 Watt SLI Insaver, 2 x 42 Watt SLI Led 100, 32 Watt T5 Linear Kompakt Flüoresanlar:

Sammode Einstein, 21 / 35 Watt Philips TBS630, 2 x 21 Watt Zumtobel Tecton, 1 x 35 Watt T8 Linear Kompakt Flüoresanlar:

Erco Wallwasher 36 / 58 Watt SBP LF4, 2 x 36 Watt Trilux 1361 2 x 36 Watt / 2 x 58 Watt Zumtobel ZX, 2 x 36 Watt Diğerleri:

Erco track Erco LED oryantasyon lambası

Dergide s. 26.