Mimari, Işık Sanatı, Ses
Mimari, Işık Sanatı, Ses Destek kolonsuz en büyük istasyon açıldı.
Sekiz senelik inşaat süresinden sonra Ocak 2006 sonunda Bochum’un yeraltı metro istasyonu Lohring ile, Almanya’nın destek kolonları bulunmayan en büyük istasyonunun açılışı yapıldı. 1997 yılında yapılan yarışmayı kazanan Bochumlu mimarlar Rübsamen + Partner ‘a özgün sert tasarımları ile kendilerini tamamiyle mekansal etki üzerine odaklamışlar ve kubbeyi andıran tavana hiç dokunmamışlardı. Yeraltında bulunan 90 metre uzunluğundaki salon yaklaşık 19 metre genişliği ve 14,5 m yüksekliği ile Almanya’da, yeraltında bugüne kadar inşaa edilen en büyük kesite sahip.
Tavanı tüm montajlardan arınmış olarak bırakabilmek için mimarlar, salon boyunca camdan, ışığı emebilen ve bu projeye özel olarak kaymayan yüzeye sahip zemin geliştirmişler. Zeminin üzerinden ışık endirekt olarak yukarı yansıyor. Tüm mobilyalar, küp şekilli bir cam asansör ve yönlendirme tabelaları mimarların asgaride tuttukları tasarım çerçevesinde yerleştirilmiş. Salonun kubbesi tamamiyle gri-yeşil parlayan ve ses yalıtımı göz önünde tutularak ince delikli alüminyum levhalar ile kaplanmış. Levhaların uzunlamasına yerleştirilen fugaları salonun optik olarak uzunluk etkisini arttırmış.
Çalışma için, homojen yüzeye hafif renk değişkenliği etkisini veren yeni geliştirilmiş eloksal yöntemi kullanılmış.
Mekanın perspektif vurgulaması, kubbenin altına yerleştirilen iki ince, salınımlı ışık hattı ile desteklenmiş. Tasarım, sanatçı Eva-Maria Joeressen’e ait ve açık renkte yansıyan zemin ve rayların düz yerleşimine aykırı yaratılmış. Uzun salonun sonunda sanki sarı bir ışık kavşağının kolları ile birleşiyor. Joeressen, yer üstündeki kavşağının resmini mekan yüksekliğindeki kırmızı duvara entegre ederek yansıtmış. Mekanın simgesi haline gelen kavşağın sonu, perspektif odağını teşkil ediyor. Klaus Kessner tarafından sürekli olmak üzere yerleştirilen ses enstalasyonları mekânın otantik koşullarını ve burada yaşanan sürekli hareketi işliyor. Peronda bekleyenler altı besteden oluşan, ortama özgün tınlamalar duyuyor. Tavana yerleştirilen hoparlörlerler görünmeyen mikrofonlardan besleniyor. Bu birimler gelen geçen yolcuların, trenlerin ve sokak gürültüsünü topluyor ve bu sesleri müzikal bir düzen içinde sürekli değişen gerçek zamanlı tınlama ortamına çeviriyor. Mimari, ışık ve ses, kapalı bir uyum içerisinde birbirini sarmalıyor ve yer altındaki trafik ile ilgili yapının aslına ve mekanına atıfta bulunuyor.
Dergide s. 15.