Casa Eucaliptos 65, Meksiko

Metin: Miguel Ángel Aragonés, Alison Ritter

Fotoğraf: Nicola Lorusso

Giriş: Casa Eucaliptos kompleks, konsept olarak daha zengin bir mekana dönüştürüldü. ddial tasarm teknolojileri, giderek yapsal sistemlerin primitif kalitesini etkiliyor. Işk ve aydnlatma tüm elemanlar gösteren görünmez eleman olarak ortaya çkyor.

Kültür, kendi coğrafik genişlemesine göre gelişir. İklimsel koşullarla insan ve dünya arasında bir ilişki doğar, bu da kendisini yaşamın tüm alanlarında gösterir. Bizim kök olarak algıladığımız da budur ve kökler insanlığın değerlerini oluşturan unsurlardır. Ait olma duygusunun her ifadesi bize, bir şehrin veya insanların bulunduğu bir başka mekanın amacının, insanlık olduğunu hatırlatır. İnsanların evi ve oradaki atmosferi binanın içerisinde bulunan ışık kalitesi ile yakından bağlantılıdır.

Meksiko şehri bilgiye boğulmuştur: Devasa grafitiler, reklam panoları, neon ışıkları, renkler, şehir yaşamının tüm şekillerinin belirtisi, gündüz ve gece. Meksiko’nun ünlü genç mimarlarından Miguel Angel Aragones, kendi evini tasarlarken, zıt bir kavram oluşturarak işe başladı - sessizlik: “Evim sadece sessiz. Herşey şehirde başladı, hiçbir rahatın olmadığı yerde. Bu nedenle, öncelikle sükunete geri dönmek istedim”. Işık çok önemli bir rol oynuyor. Bakma deneyimini güçlendiren eleman. Ve bakmanın kendisi de görsel sükunetin deneyimi. Beyaz binanın hassas ifadesi suskunluğun ve ışık da sesin ifadesi olarak yorumlanabiliyor.

Proje dev bir zar olarak tasarlandı. İçindeki mekanı aldığınızda geride form ve ışık kalıyor. Bu mekanın doğrudan bir etkisi olan ışığın rengi, duvarlara renkli gölgeler veriyor. Bu noktadan baktığınızda, Aragones’in evi şehre değil, dünyaya ait bir ev. Evin duvarları sürekli gökyüzünün renginden etkileniyor. Mimari, harici bilgileri dikkate almıyor ve sadece içeridekine odaklanıyor, çünkü mekanın mimarı ve aynı zamanda sahibinin aradığı, odaklanmanın rahatlığı ve sükunet ile olan diyalog. Sükunet ve diyalog arasındaki ortak nokta binayı yapan unsurlar. Güneşin farklı ışık yoğunluklarının, gün içerisinde ve evin dışında yarattığı etkiyi, Aragones evin içerisinde yaratmak istedi. Gün içerisinde beyaz renk ön plana çıkıyor, gece ise siyah. Doğanın yorumunda, gün ışık, gece ise karanlık anlamına geliyor, renk seçimini belirliyor.

Meksikalılar birbirleri ile karşılaştıklarında, genelde birbirlerini “evine hoş geldin” diyerek selamlıyorlar. Paylaşılan bir mekan, ortak zaman ve dostluk anlamına geliyor. Gün içinde Casa Eucaliptos 65’e girildiğinde ziyaretçi, mimari bir kucaklama ile karşılanıyor. Soğuk beyaz yuvarlaklıklar ve düz yüzeyler dış mekanın yumuşak geometrisini yansıtıyor ve gün ışığı ile aydınlatıldığında, büyülenen konuğu yapıya girmeye ve bu sakin meskeni keşfetmeye davet ediyor. Karanlığın çökmesi ile sanki güneşin batışına doğru gidiliyor gibi oluyor. Sıcak portakal rengi tonları, derin mavi ve koyu mor renkleri, doğal Meksika akşam gökyüzünü evin içerisine taşıyor. Gustavo Aviles’in aydınlatma tasarımı kavramının kalitesini anlamak için mutlaka Meksika’da bir gün doğuşu ve batışını görmüş olmanız gerekiyor. Meksikalıların güneşe olan özel ilgileri, kültürlerinin, dinlerinin ve geleneklerinin temelini oluşturuyor. Güneşe tapma,

Meksika’nın Rengi

Plaza olarak adlandırılan merkezi oturma alanında rahat oturma grupları mağarayı andıran bölgelere yerleştirilmiş ve bazı dekoratif elemanlar bu alanları süslüyor.

Evin bu bölümü terasa bağlanıyor. Buradan koyu mavi ışık akşam gökyüzünü yansıtıyor.

Aztek kültürü ile doruk noktasına ulaşmıştı. Aztekler Kuzeyden gelerek M.Ö. 1325 yılında başkentleri Tenochtitlan’ı kurdular. Güneş tanrısı Tonatiuh’ya tapmak için bir mekan yarattılar. İnsanların tanrıya kurban olarak sunulması tapınmanın bir parçasıydı. Beş güneş üzerine kurulu Aztek efsanesine göre evrenin sürekli bir ölüm ve doğum sürecinde olduğuna, dolayısıyla insanların güneş tanrısının keyfine bağlı olduklarına inanılıyordu.

1521 yılında İspanyolların ülkeyi işgal etmesi ile, Aztek medeniyeti yok edildi.

Ancak kültür bugüne kadar Azteklerin etkisinde kaldı.

Bu nedenle güneş, Meksika yaşam tarzının bir parçasıdır. Modern Meksikalılar da güneşin batışını seyretmeyi çok sever. Gökyüzünün renkleri zengin ve derindir. Vasistaslar ve dar pencereler boyunca portakal renginde boyalı korniş aydınlatması, eve girerek, evin doğal bir elemanı haline gelir. Ev çok büyük, ancak insani ölçülerde daha çok Meksika’nın doğal gökyüzüne bağlı kalınıyor. Artık büyüklük mantık veya rasyonel ölçüler ile tayin edilmiyor. Doğada ve tarihte olduğu gibi, insani ölçüler iradenin, hatıranın ve yaradılışın ölçüsü. Işık mükemmel bir tartışma konusu ve evrensel barışı sağlayan bir öğe.

Casa Eucaliptos 65 sade, neredeyse basit formu ile ileri teknoloji ve tasarım bilgilerini biraraya getiriyor ve günümüzde yer alan bu teknolojilerin fonksiyonlarını kullanıyor. Işık, mimari tasarıma sıkıştırılmış. Canlı çekingenliği, görülebilen bir mesaj veriyor. Şehir hayatının günlük akışı içerisinde açık ve özel fonksiyonlar arasındaki uyumlu ilişkiyi destekliyor.

Aydınlatma mükemmel bir şekilde mimariye entegre edilmiş. Aragones ve Aviles, mimaride ışık konusunda kendi bilgilerini ve anlayışlarını birçok projede paylaştılar. Casa Eucaliptos 65 bu işbirliğinin güzel bir örneği: kavramsal aşama, tasarım süreci ve binanın inşa edilmesi için gereken süre, her zaman aydınlatma kavramı süreci ile yan yana yürütülmüş.

Mimarinin biçimsel dili, dış mekanlarda da görülebiliyor. Çeşmeli bir avlu ve kanatlanan seramik kaplı duvarlar. Dış duvarların beyaz olması, Meksika iklimi açısından şaşırılmayacak bir durum, ancak beyaz renk sayesinde doğal ışık tüm formlarında eve yansıyor ve ışık durumları, içinde yaşayanları gibi, sürekli bir proses içerisinde değişiyor.

Plaza olarak adlandırılan merkezi yaşam alanında konforlu oturma grupları, derin mağara benzeri bir alana yerleştirilmiş ve bu alana bazı sevimli dekoratif elemanlar eklenmiş. Aydınlatma tasarımcıları buradaki renkler ile de bir hayli eğlenmişler. Plaza’dan evin diğer odaları ve bölümleri görülebiliyor. Plaza iç avluya açılıyor, geometrik formları birbirine uyumlu olarak sakin ve akıcı bir diyalog içerisinde duruyor.

Yüksek tavanlar ve büyük yaşam mekanlarına karşın, ev sahiplerine bir kaçış mekanı olmaktan öte, net bir görüş ve katedrallerin sükunetini sunuyor. Sahibinin güvenlik gereksinimini ifade eden ancak aynı anda çevresine açık olan bir mekan. Mimarın evi ile ilgili kişisel yorumu, kişisel ayrıntılarla donatılmış büyük bir stil.

Miguel Angel Aragones: “Bana göre, bir mekan, daha doğrusu jenerik bir yerleşim her zaman aynı şekilde işleme tabi tutulamaz. Bu, etkili radikal bölgecilik denemesiydi. Her ne kadar kendine çeken kimi yanları olsa da, bence her mekanın kendine özgü bir doğası var”. Bu cazibeye direnmek ve dolayısıyla sınırlandırılmamak için, hatta bunun bilincinde olmak için, doğa bize bazı şeylere farklı yaklaşılması gerektiğini gösteriyor. Bugüne kadar hiçbir fiziksel kural bunu kelimelerle ifade edemedi. Bilim, sınırlarını çok uzun süre önce keşfetti, ancak inanç henüz keşfedemedi. Bana göre, doğruluk ile inanç nasıl birbirini tamamlıyorsa, gerçek ile fizik de birbirini öyle tamamlar. Doğruluk ve gerçek, her ne kadar karşı karşıya dursalar da, birbirlerine benziyorlar. Bu konuda yanılgıya düşenler, dünyayı standardize etmeye çalışıyorlar. Bu dünya görüşünü paylaşanlar ise, dünyayı zenginleştiriyor...”.

Planlamada yer alanlar

Mimar: Miguel Angel Aragones Aydınlatma tasarımı: Gustavo Aviles, Miguel A.Aragones Kullanılan ürünler:

Renk düzeltici filtreler ile özel ışık profilleri Renk değiştirici: Robocolor, Exterior 200, Halojen lambalı ışıklıklar + renk filtreleri (Martin ARchitectural) Basınçlı cıva buharlı lamba ve soğuk katotlu lamba

AYDINLATMA TASARIMI Meksika’nın Rengi 39

Dergide s. 36.